บางครั้งก็อยากให้โลกกลม

บางครั้งก็อยากให้โลกแบน

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

เมื่อเจอใครสักคนที่เราอยากผูกพัน

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

เมื่อต้องห่างไกลใครสักคน

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

อยากให้โลกเหวี่ยงแรงๆจนเขาเซมาชนเรา

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

อยากให้เราเดินตัดกันเบาๆระหว่างวงโคจร

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

เราจะได้เดินวนๆมาเจอกัน

 

อยากให้โลกกลมๆและเล็กลง

เราจะได้สบตากันได้หลายๆองศา

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

เมื่อเจอใครสักคนที่โหดร้าย

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

เมื่อคิดจะหนีอะไรสักหลายอย่าง

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

อยากให้โลกแผ่ออกไปไกลสุดล่า

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

อยากให้หลายๆเส้นทางไม่สามารถบรรจบกันได้

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

เราจะได้เดินหันหลังให้กันโดยไม่เจอกันอีก

 

อยากให้โลกแบนๆและกว้างใหญ่

เราจะได้เดินตกโลกตายจากกันไปสักที

 

อยากให้ใจแบนๆและแคบลง

เธอจะได้เดินตกขอบใจออกไปซะที*

เจ้าหญิงองค์น้อย

posted on 06 Aug 2011 19:20 by the-ghm

กาลครั้งหนึ่ง มีเจ้าหญิงน้อยองค์หนึ่ง พระองค์กำลังออกเดินทางไปสู่อาณาจักรอันไกลโพ้น เพื่อไปฝึกฝนวิชาการปกครอง วิชาที่ช่วยสอนให้พระองค์กลายเป็นพระราชินีที่สมบูรณ์ได้ในอนาคต

ในระหว่างทางเจ้าหญิงทรงพบพานอุปสรรคมากมาย ทั้งแม่มดใจร้าย หมาป่าเจ้าเล่ห์ สภาพอากาศแสนทรมาน พระองค์ทรงรู้สึกท้อแท้มาก พลังในการต่อสู้ของพระองค์เริ่มลดลง แต่พระองค์ก็ยังไม่ทรงยอมแพ้ พระองค์ทรงกัดฟัน อดทนต่อสู่กับอุปสรรคที่ถาโถมเข้ามา

.

..

วูบ !!

ทันใดนั้น เจ้าหญิงน้อยก็พลันเห็นแสงสว่างเล็กๆลำหนึ่ง

พระองค์ค่อยๆสืบเท้าก้าวเข้าไปหาแสงเล็กๆลำนั้น

พระองค์ค่อยๆก้าวต่อไป...

 

 ต่อไป...

 

 ต่อไป...

 

 พลางดึงตัวเองออกมาจากความทุกข์ที่ฉุดรั้งพระองค์ไว้อย่างยากเข็ญ

.

..

 

แอด !!

 

ในที่สุด... เจ้าหญิงองค์น้อยก็สามารถเปิดประตูแห่งความทุกข์ที่กักขังพระองค์เอาไว้ได้ ภาพอันมืดมน ความสุขที่เคยพร่ามัวสำหรับพระองค์ บัดนี้ก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เจ้าหญิงน้อย เปิดรอยยิ้มที่สดใสออกมาอีกครั้ง พร้อมกับความแข็งแกร่งในจิตใจของพระองค์

 

.

..

 

แด่ผู้ซึ่งกำลังฟันฝ่า…

 

ประตูแห่งความทุกข์ รอให้คุณเปิดมันและเดินออกมา แต่ประตูแห่งความสุข รอให้คุณเปิดมันและเดินเข้าไป

 

ทางจะตัน ก็เมื่อเราหยุดเดิน

 

 

 

....ขอแสดงกำลังใจให้กับทุกคน...

 

 

edit @ 6 Aug 2011 19:44:03 by The ghm*

ไล่เตะ

posted on 29 Jul 2011 22:43 by the-ghm

 

 1

            เค้าว่ากันว่า

... ฟุตบอล คือ กีฬาที่วิเศษ

คือ จุดเริ่มต้นของความเป็นไปไม่ได้ และ ความไม่แน่นนอน

ดั่งคำที่ว่า...

ลูกกลมๆ...อะไรก็เกิดขึ้นได้ 

ภายในเก้าสิบนาทีของการแข่งขัน

มีทั้งรอยยิ้ม ทั้งน้ำตา

บางทีผู้ที่เป็นฝ่ายได้แย้มยิ้มก่อนอาจจะต้องเสียน้ำตาไปในนาทีสุดท้ายก็เป็นได้

2

 

          บางคนถึงกับกล่าวว่า

“ความสุขของเขา ระอุอยู่บนสนามหญ้าสี่เหลี่ยม ยามเมื่อเขาได้ลงฟาดแข้งกับเพื่อนร่วมทีม”

 

นั่นสินะ

บางที เราอาจจะเกิดมาเพียงแค่ได้ไล่เตะลูกบอลกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์ก็เป็นได้..

3

 

ทีมฟุตบอลที่ดี

ไม่ใช่ทีมที่มีผู้เล่นมากมาย

ไม่ใช่ทีมที่มีแต่ดาวเด่นดาวดัง

ไม่ใช่ทีมที่มีโค้ชแข็งแกร่ง

ไม่ใช่ทีมที่มีศูนย์หน้าอันดับหนึ่งของโลก

 

หากแต่ต้องเป็นทีมที่ หนึ่ง

ทีมที่ ผู้เล่นทุกคนรวมกันเป็นหนึ่ง

แล้ว

วิ่งไล่เตะความฝันของตนเองให้ตุงตาข่ายฝ่ายตรงข้าม

4

 

บางครั้ง..

เรามิอาจไขว่คว้าความฝันได้เพียงลำพัง

เพื่อนร่วมทีม หรือ เพื่อนร่วมอุดมการณ์จึงคือคนที่อยู่เคียงข้างเรา

คือ คนที่มีปลายทางเดียวกัน

 

เพื่อน จึงสำคัญไม่แพ้ความฝัน

สำคัญไม่แพ้อนาคต

ในบางจังหวะที่เราโดนสกัดล้ม เราจะพบว่า เพื่อนคือคนที่เดินหน้าตั้งเข้ามาถึงตัวเราก่อนกรรมการ

ในบางจังหวะที่เราเตะพลาด เราจะพบว่า เพื่อนคือคนที่เดินมาตบไหล่เรา

ในบางจังหวะที่เรายิงเข้า เราจะพบว่า เพื่อนคือคนที่โถมทั้งตัวทั้งรอยยิ้มเข้าใส่เรา

 

ฉันว่า...

ฟุตบอล อาจไม่ได้ต้องการทีมที่เก่งกาจ หากแต่ต้องการ ทีมที่กลมเกลียวต่างหาก